Najpiękniejsza Pani.... Jesień

   

Najpiękniejsza Pani...

Gubi liście beztrosko, 

korale rozrzuca garściami.
Piękna i malowana, 

najpiękniejsza Pani...
Złote ma włosy i rzęsy, 

usta w głębokiej czerwieni. 

Rumieńce soczyste i ciepłe, 

jakby zaznała płomieni.
Korale nosi na szyi, 

zachłannie z jarzębin zerwane.

Pod stopy sypie liście....

całe liści tumany.
Stroje zmienia bez przerwy. 

Pokaz barw nam zapewnia.
Złoto i srebro pierścionków, 

każde z nich przy niej mizerne.
Raz spokojna i pełna nostalgii, 

by za chwilę ciskać gromami.

To znowu szara, zaspana, 

lecz ogrzana słońca promieniami......

Najpiękniejsza Pani.....

 (Marta Nadworna)